• Percy Shelley
• Stendhal
• William Blake
• Johann Wolfgang Goethe
• Pierre Beaumarchai
• Denis Diderot
• Laurence Sterne
• Wolter
• Jonathan Swift
• George Gordon Byron

Denis Diderot

Za żyda był jednym z najbardziej znanych Europejczyków. Czytano wszystko, co wyszło spod jego pióra. Dziś jest znany jako autor jednej powiastki, która wdodatku wyszła drukiem wiele lat po jego śmierci.
Do literatury rwał się od wczesnej młodości. Skłócony z rodziną, która chciała w nim widzieć kontynuatora rzemieślniczych tradycji, wylądował na paryskim bruku bez grosza przy duszy, w dodatku obarczony liczną rodziną. Aby wyżywić najbliższych, pisał dla zysku - wszystko, co tylko wydawca chciał kupić. Fortuna raz mu sprzyjała, raz odwracała się plecami. Kiedy w zaledwie cztery dni dla zarobienia 1000 franków spłodził broszurę Myśli filozoficzne, wymierzoną w ówczesny obskurantyzm religijny, zwrócił na siebie uwagę paryskich salonów. Ale gdy kontynuował swoje wywody w Liście o ślepcach, został wtrącony na kilka miesięcy do więzienia za podburzanie do obalenia ładu społecznego.

Wwiezieniu zrozumiał, że pojedynczymi pam-fletami nie naruszy gmachu zabobonu, jaki panoszył się w życiu publicznym Europy. Co innego, gdyby wznieść gmach wiedzy konkurencyjnej, opartej na zdobyczach rozumu. Z tych rozważań i z doraźnych tekstów Diderota pisanych dla chleba powoli zaczęła się rodzić Encyklopedia - księga porządkująca całą ówczesną rozumową wiedzę o świecie. Oczywiście jej stworzenie przerastało możliwości jednego człowieka, więc Diderot zaczął skupiać wokół siebie co światlejsze umysły Francji, z matematykiem Jeanem d'Alembertem na czele. Z wolna powstał zupełnie nowy opis świata, w którym najważniejsze okazywały się nie
teologiczne spekulacje, lecz nauki przyrodnicze, przemysł i cywilizacja materialna.

Kolejne tomy Encyklopedii opuszczały drukarnię, a sam Diderot awansował na paryskich salonach do statusu wyroczni w sprawach kultury i polityki. Jednak nad jego dziełem zaczynały zbierać się chmury. Kler i władze polityczne, bojąc się utraty kontroli nad umysłami poddanych, kilkakrotnie przerywały edycję kolejnych tomów dzieła. Ale mody na "encyklopedyczną" wizję świata, która szła przez całą Europę, nie dało się już zatrzymać. Doszło do tego, że jej zwolenniczką okazała się nawet piękna i wpływowa markiza de Pompadour, królewska metresa.
A wszystko to dzięki niezrównanym talentom towarzyskim Diderota, który umiał czarować zarówno koronowane głowy we Francji, jak i w Rosji, gdzie - na życzenie zaprzyjaźnionej z nim carycy Katarzyny II - zaprojektował nowy system szkolnictwa. Zresztą wiedziony rozpędem, jaki nadała jego poczynaniom Encyklopedia, pisał o wszystkim, jak na początku kariery. Położył podwaliny pod krytykę malarstwa, teorię sztuki aktorskiej, nowoczesny dramat i czasopiśmiennictwo literackie. W każdej z tych dziedzin wyprzedzał swoją epokę.

Dla zabawy w wolnych chwilach pisywał powiastki filozoficzne. Nie przywiązywał do tych błahostek większej wagi. A w dodatku nie wydawał ich drukiem, by zawarte tam śmiałe myśli nie stanowiły dla władzy pretekstu do kolejnych represji wobec jego ukochanego dziecka - Encyklopedii. Jedną z takich powiastek był Kubuś'Fatalista i jego pan - opowieść o pewnym filucie, który stara się romansować z jak największą liczbą pań. Jednocześnie Kubuś obłudnie powtarza - zgodnie z tym, co słyszał z ambony - że wszystko, co mu się przytrafia, i tak było mu od dawna przeznaczone wyrokami nieba. Encyklopedię Diderota dawno zastąpiły setki innych, ale romansowe perypetie przebiegłego Kubusia nie zestarzały się ani trochę.