• Percy Shelley
• Stendhal
• William Blake
• Johann Wolfgang Goethe
• Pierre Beaumarchai
• Denis Diderot
• Laurence Sterne
• Wolter
• Jonathan Swift
• George Gordon Byron

Pierre Beaumarchais

Jego sztuki przygotowywały grunt pod wybuch Wielkiej Rewolucji Francuskiej. Wystawiał je jednak przed królem i jego dworzanami. I tylko to pamiętano mu, gdy rewolucja zwyciężyła.
Pierre traktował życie bardzo lekko. Uczył się na zegarmistrza, by przejąć warsztat po ojcu, paryskim rzemieślniku. Nie wystarczyło mu jednak cierpliwości. Szukał więc szczęścia jako wynalazca, nauczyciel gry na harfie, finansista, dyplomata, organizator floty wojennej. A utrzymywał się ze spadków, które zostawiały mu starsze, zamożne panie. Poślubiał je, by zostać bogatym wdowcem. Od jednego z odziedziczonych w ten sposób majątków wziął nazwisko Beaumarchais. Przez te wszystkie perypetie urozmaiconego żywota pomagał mu przejść niepohamowany optymizm, wdzięk i temperament. One właśnie kazały mu - gdy już się wzbogacił i kupił sobie tytuł szlachecki - spróbować swych sił w dramacie. Początkowo zupełnie mu nie szło, bowiem nieudolnie naśladował tylko próby dramaturgiczne Denisa Diderota, które nie były wiele warte. Nie, na imitatora Beaumarchais się zdecydowanie nie nadawał. Wolał pisać o własnych sprawach i to prosto z mostu. Okazja sama wpadła mu w ręce. Stawał właśnie przed sądem w zawiłej sprawie majątkowej i posunął się do próby przekupstwa sędziego. Groził mu za to poważny wyrok, więc Beaumarchais spróbował za pomocą pióra obrócić całą sprawę na swoją korzyść. Napisał Memoriały - paszkwil na skostniałe francuskie sądownictwo. Taka literatura podobała się - nie było w niej cienia naśladownictwa ani sztuczności. Beaumarchais wyciągnął wnioski: jeżeli sztuka ma zyskać poklask widowni, musi opowiadać o tym, co widownia bardzo chciałaby zobaczyć.

A francuska widownia w przededniu epokowej rewolucji żyła narastającym niezadowoleniem mas, gniecionych jarzmem monarchii absolutnej. Niezwykle więc przypadł jej do gustu bohater Cyrulika sewilskiego, frant wywodzący się ze społecznych dołów, który sprytem, bystrością i pomysłowością kompromituje reprezentantów wysokich kręgów społecznych. Z Cyrulika wywodził się służący o imieniu Figaro, którego Beaumarchais uczynił bohaterem następnej sztuki - Wesela Figa-ra. Tym razem władza była już bardziej wstrzemięźliwa w udzielaniu zezwolenia na premierę. Komedia czekała na wystawienie aż trzy lata. Kiedy jednak weszła na afisz, publiczność omal nie zadeptała się przy wejściu do teatru. Na scenie znowu ociężały umysłowo hrabia Almaviva stawał się igraszką w rękach pary błyskotliwych służących. Widownia w lot chwytała przesłanie sztuki - czas hrabiów nieodwołalnie dobiega końca.

Niestety, rewolucja francuska, która wybuchła zaledwie w kilka lat po premierze Wesela Figara, rozprawiała się z hrabiami już nie za pomocą śmiechu, lecz gilotyny. Nie był to sposób perswazji, który odpowiadał urodzonemu żartownisiowi, jakim był Beaumarchais. Próbował się wprawdzie dostro-ić do nowych czasów, napisał sztukę Występna matka, pełną deklamatorskiego poparcia dla rewolucji, ale nie przekonał nikogo. W dodatku ta sama rewolucja, której podwaliny budował, wtrąciła go do więzienia jako poplecznika starego reżimu.
Pod koniec życia cieszył się, że pozwolono mu dożyć ostatnich lat w skromnych resztkach dawnego majątku.