• Percy Shelley
• Stendhal
• William Blake
• Johann Wolfgang Goethe
• Pierre Beaumarchai
• Denis Diderot
• Laurence Sterne
• Wolter
• Jonathan Swift
• George Gordon Byron

Stendhal

"Powieść jest zwierdadlem, które przechadza się po gościńcu. Raz odbija się w nim błękit nieba, innym razem bloto rynsztoku"'-pisałStendhal. W jego lustrze jednak odbijało się znacznie więcej błota niż błękitu.
Francuską prowincję znienawidził już jako nastolatek. Bardzo pomogła mu w tym opieka, jaką po śmierci matki roztoczyła nad nim zde-wociaia ciotka i najęty przez rodzinę jezuita. W wieku 16 lat z uczuciem ulgi wyrwał się więc spod ich skrzydeł, aby zaznać prawdziwego życia w Paryżu. Tam okazało się, że pierwszym poważnym doświadczeniem życiowym Stendhala była służba w armii napoleońskiej w stopniu kapitana dragonów. Przez 18 miesięcy walczył we Włoszech, Niemczech i Rosji. Razem z klęską Napoleona załamało się również jego własne życie. Biedował. Nie mógł znaleźć pracy nawet na głodowej posadzie bibliotekarza. Za chlebem powędrował do Włoch. Tu, we Florencji, pod wrażeniem malowideł Giotta wpadł w rodzaj emocjonalnego wstrząsu, który łączył fascynację z halucynacjami. Przeżycie, które wtedy opisał, dzisiejsza psychiatria określa mianem "syndromu Stendhala".

Innego rodzaju wzruszeń dostarczyły mu liczne romanse, które nawiązywał we Włoszech, w Anglii a także w Paryżu, gdzie wreszcie osiadł na stałe. Próbował je utrwalać w literaturze, sporządził nawet całą systematykę różnych rodzajów zakochania, ale nie znalazła ona łaski w oczach publiczności. Pisarzem uczyniła go dopiero powieść Czerwone i czarne, która ukazała się, gdy pisarz skończył 47 lat. Czytana powierzchownie, jest opowieścią o niewy-darzonym kochanku. Julian Sorel to syn prowincjonalnego stolarza, a jego ambicją jest zrobienie kariery w wielkim świecie. Pnie się ku niej szczebel po szczeblu: uczy dzieci mera, kształci się w seminarium duchownym, wreszcie sekretarzuje paryskiemu arystokracie. Nawiązuje romans z żoną jednego chlebodawcy, a jednocześnie z córką drugiego. Ta nielojalność mści się srogo: trafia do więzienia, a potem na gilotynę. Jednak nie perypetie miłosne Juliana były w powieści najważniejsze. Najważniejszy był on sam: młody, dumny Francuz, spragniony lepszego losu, któremu ojczyzna była w stanie zaoferować tylko dwa rodzaje kariery: wojskową, symbolizowaną przez tytułową czerwień, i duchowną (tytułowa czerń).

Czerwone i czarne uczyniły ze Stendhala salonową znakomitość. Kiedy więc po rewolucji 1830 roku władzę we Francji objął król Ludwik Filip I, wysunął pisarza na stanowisko konsula w Trieście. Jednak Austria, w której granicach leżało wówczas to miasto, nie chciała zaakceptować zagorzałego zwolennika Napoleona. Po powrocie do Paryża Stendhal ponownie dostąpił szczególnego natchnienia, pisząc powieść Pustelnia parmeńska. Portretuje ona kolejnego syna epoki ponapoleońskiej, tym razem Włocha, z trudem odnajdującego miejsce w systemie, który tłamsi indywidualne ambicje i głębsze aspiracje. Fabrycy del Dongo wprawdzie osiąga nawet godność arcybiskupa, ale potężny zawód miłosny sprawia, że porzuca godności kościelne i resztę życia spędza w tytułowej pustelni.

Stendhal wielokrotnie mawiał, iż pisze za wcześnie - publiczność odkryje go gdzieś około roku 1880. Niewiele się pomylił. Właśnie wówczas rozpoczął się prawdziwy kult pisarza. A wielbiciele romansów ze wzruszeniem czytają jego prozę do dziś.